A pobreza sufrida antigamente

A continuación vou falar dos meus antepasados maternos, Juan Romero Justo naceu en Bouzamaior, en Igrexafeita, non sei a data exacta porque éste morreu cando miña avoa tiña un mes. O meu bisavó foi á guerra a Marruecos, na cal sufreu moito e lle deixou grandes secuelas. Cando regresou da guerra casou coa miña bisavoa Josefa Luaces Naveiras, ésta nacida no Navallo en Igrexafeita, despois de casar transladaronse a un lugar pertencente a Igrexafeita tamén, a Pedramaior ( lugar donde naceu miña nai) e alí tiveron cinco fillos. Despois o meu bisavó morreu debido ás seculas que lle quedaron da guerra. Juan, un dos fillos, participo na guerra civil entre León e Asturias, no medio dun tiroteo escapou e durante meses non houbo noticias del, o que sembraba a incertidumbre de si estaba vivo ou non porque nese frente houbo moitos falecidos. Despois de moito tempo regresou a casa irrecoñecible, estaba desnutrido e con feridas, e os pes llagados porque tivo que andar descalzo e refuxiarse polo monte e alimentabase do que encontraba. Ao pouco tempo, un veciño do bando contrario deu un chivatazo de que estaba na casa e veu a guardia civil a buscalo e a miña avoa e as súas irmáns esconderono na fumeira e cada vez que alguén viña a casa ía refuxiarse alí para que desta forma naide o descubrise porque senon ían fusílalo. Pasado o tempo, a guerra finalizou e as cousas foron normalizándose pero chegou a pobreza, a cal foi sufrida por eles que non tiñan para comer e sobrevivían grazas ao traballo de costureira da miña bisavoa . A miña avoa e as súas irmáns dedicabanse a traballar na terra e a costura. Juan, o que foi a guerra non podía traballar porque tiña problemas de pulmón e o outro irmán José, xa marchara antes de empezar a guerra para Cuba e alí casou e tivo duas fillas. En Cuba dedicouse ao carbón. A miña avoa Josefa Romero Luaces casou co meu avó Modesto Castro Castro, este casamento non era aprobado por ningún dos meus bisavós porque miña avoa tiña 34 anos e meu avó 22 e tamén meu avó tiña un fillo xa con outra muller. Ísto supuxo que tiveran que vivir nunha palleira donde non había cama nin alimentos, un ano despois naceu miña nai e de berce facia un caixon en donde se gardaba o tabaco e abrigabana con roupa deles, poucos anos despois tiveron duas fillas máis e miña nai e miña tía tiñan que durmir cos meus avós porque a miña outra tía durmia no berce e cando chovia tiñan que poñerlle un paraugas para que non lle caera a auga e co paso do tempo foron construíndo a casa na que viviron.