O meu avó materno

Manuel Castro Carneo foi tamén o meu bisavó, nacido no Xastal en Ferreira  e tiña moitos irmáns. Casou con Victorina Castro Luaces e foron vivir a un lugar que se chama A Nogueira, en Ferreira tamén, e alí tiveron sete fillos, vivían da agricultura. O meu avó Modesto Castro Castro naceu en 1932, con sete anos tuvo que ir traballar porque non había medios para ir á escola e foi a traballar a unha casa en Ferreira de xente rica e tiña que coidar das vacas e estivo alí ata os catorce anos, tiña que ir todo o día para o monte a coidar das vacas e a buscar leña para facer o lume,  pola noite ensinábanlle a ler e así foi como aprendeu. A partir dos catorce anos traballou cortando madeira. Con 18 anos tivo o seu primeiro fillo, aínda que nunca estivo coa nai do seu fillo, o meu avó recoñeceuno e fíxose cargo del.  Despois chegou a hora de ir o servicio militar e tivo que ir a Zaragoza, alí botou todo o tempo que durou o servizo porque non tiña carto para vir á casa. De volta para a casa xa casou coa miña avoa, como xa contei anteriormente e logo tiveron tres fillas, unha delas, a maior, miña nai.

A pobreza sufrida antigamente

A continuación vou falar dos meus antepasados maternos, Juan Romero Justo naceu en Bouzamaior, en Igrexafeita, non sei a data exacta porque éste morreu cando miña avoa tiña un mes. O meu bisavó foi á guerra a Marruecos, na cal sufreu moito e lle deixou grandes secuelas. Cando regresou da guerra casou coa miña bisavoa Josefa Luaces Naveiras, ésta nacida no Navallo en Igrexafeita, despois de casar transladaronse a un lugar pertencente a Igrexafeita tamén, a Pedramaior ( lugar donde naceu miña nai) e alí tiveron cinco fillos. Despois o meu bisavó morreu debido ás seculas que lle quedaron da guerra. Juan, un dos fillos, participo na guerra civil entre León e Asturias, no medio dun tiroteo escapou e durante meses non houbo noticias del, o que sembraba a incertidumbre de si estaba vivo ou non porque nese frente houbo moitos falecidos. Despois de moito tempo regresou a casa irrecoñecible, estaba desnutrido e con feridas, e os pes llagados porque tivo que andar descalzo e refuxiarse polo monte e alimentabase do que encontraba. Ao pouco tempo, un veciño do bando contrario deu un chivatazo de que estaba na casa e veu a guardia civil a buscalo e a miña avoa e as súas irmáns esconderono na fumeira e cada vez que alguén viña a casa ía refuxiarse alí para que desta forma naide o descubrise porque senon ían fusílalo. Pasado o tempo, a guerra finalizou e as cousas foron normalizándose pero chegou a pobreza, a cal foi sufrida por eles que non tiñan para comer e sobrevivían grazas ao traballo de costureira da miña bisavoa . A miña avoa e as súas irmáns dedicabanse a traballar na terra e a costura. Juan, o que foi a guerra non podía traballar porque tiña problemas de pulmón e o outro irmán José, xa marchara antes de empezar a guerra para Cuba e alí casou e tivo duas fillas. En Cuba dedicouse ao carbón. A miña avoa Josefa Romero Luaces casou co meu avó Modesto Castro Castro, este casamento non era aprobado por ningún dos meus bisavós porque miña avoa tiña 34 anos e meu avó 22 e tamén meu avó tiña un fillo xa con outra muller. Ísto supuxo que tiveran que vivir nunha palleira donde non había cama nin alimentos, un ano despois naceu miña nai e de berce facia un caixon en donde se gardaba o tabaco e abrigabana con roupa deles, poucos anos despois tiveron duas fillas máis e miña nai e miña tía tiñan que durmir cos meus avós porque a miña outra tía durmia no berce e cando chovia tiñan que poñerlle un paraugas para que non lle caera a auga e co paso do tempo foron construíndo a casa na que viviron.

O túnel de Montefurado

Montefurado é unha parroquia de Quiroga, en Lugo. Está situada á beira do río Sil entre as serras Manzaneda e Courel. Grazas ao río nesa zona pódese deleitar un clima mediterráneo, con temperaturas baixas en inverno e altas no verán.

Este pobo é coñecido polo túnel que recibe o mesmo nome que o pobo, aínda que é coñecido como Boca do Monte polos aldeáns.

O túnel foi construído no século II para desviar o cauce do río e poder extraer o ouro que arastraba éste. É posible que para facer esta construcción os romanos talaran o monte que había cerca. Os romanos estaban asentados nunha vila chamada Sesmil e dise que os mouros expulsáronos de alí porque era tamén territorio deles e os romanos eran os invasores.

O túnel tiña 120 metros de largo, pero en 1934 unha riada tirou gran parte del e ahora só ten 52 metros. É unha das obras romanas máis importantes de Galicia.

A muralla de Lugo

Aquí tedes información sobre a muralla de Lugo

Muralla de Lugo

Os hórreos

Os hórreos son un rasgo característico de Galicia, son construcións de pedra ou madeira e a súa función é para gardar as colleitas e outros alimentos. Están elevados do chan para evitar a entrada de animais. As colleitas gardábanse alí porque é un lugar donde non hai humidade.

Galicia é un lugar donde hai unha inmensa cantidade de hórreos. Existen teorías de que os hórreos foron unha invención dos celtas pero que os romanos os reformaron.

En Galicia existen tres tipos de hórreos: os hórreos de tipo gallego-portugués, os de tipo asturiano e o hórreo de varas, aínda que éste é menos frecuente.

Algúns hórreos galegos teñen consideración de Monumentos históricos. Adoitan ter remates nos teitos, como por exemplo cruces, campanarios, cálices, etc.

É posible que os conos cumpran a función de proteción e advocación hacia vellas crenzas.

A cruz colocouse para conseguir  a proteción das colleitas.

O pináculo sirve para protexerse contra os rayos, as meigas e o demo.

Un home perdido por Viladonga

A Cova de Eirós

A cova de Eirós está situada en Lugo, é unha cova prehistórica de máis de 120.000 anos. Foi descuberta nos anos oitenta. Nela encontráronse restos do Homo Neardental e do Homo Sapiens. Tamén se encontraron restos do oso das cavernas que ten un parentesco xenético co oso que habitaba en Francia. Ísto quere dicir que os osos carvernarios se desplazaban de un lugar a outro debido a condicións climáticas para así ter unha mellor supervivencia. Pero na Cova de Eirós encontráronse tamén restos fósiles de outras especies como por exemplo, do león das cavernas, rinocerontes, linces, etc.

Foi na cova de Eirós donde se descubriron as primeiras pinturas de arte rupestre en Galicia. Nas paredes identificaron debuxos de cabezas, contornos de animales, líneas e signos. Pero as pinturas encóntrase difuminadas polo paso do tempo e pola humidade que hai na cova.

Hai hipótesis de que humanos de aquela época non vivían sempre alí, xa que se encontraron fósiles de animales que posiblemente se refuxiaran alí cando a cova non estaba habitada. Unha das causas de que  os neardentales fuxiran de alí pode deberse ao cambio climático, e como consecuencia, que non houbese moita vexetación.

Outra causa pode ser a presenza de animais carnívoros na zona que facía que estivesen en perigo.

Na cova non se encontraron moitos núcleos líticos, polo que se supón que as ferramentas atopadas non se fabricaron alí, senón que foron traídas de outros lugares nos que viviron antes.

A PREHISTORIA

A prehistoria é o período que abarca dende a evolución humana ata os primeiros documentos escritos e consta das seguintes etapas.

• O Paleolítico: É o período máis antigo, nesta etapa o home era nómada, iba de un lado para outro porque a súa alimentación baseábase no que cazaba ou pescaba. Adoitaban estar cerca de ríos, xa que así tiñan auga cerca. Usaban ferramentas que elaboraban con pedras, ósos e madeira e facían pinturas rupestres. Os homes do neolítico foron os que descubriron o lume.

• Mesolítico:  É o período de transición entre o paleolítico e o neolítico. Nesta época empezou a haber indicios de agricultura e animais domésticos, polo que comezaron a ter unha vida máis sedentaria.  Comezaron a facer ferramentas máis elaboradas.

• Neolítico: Nesta etapa hai cambios no clima e comeza a agricultura, desta forma, a poboación comezou a asentarse e domesticaron algúns animais. Desarrollouse a aixada e os fouciños e a cerámica ten un papel importante, porque comezaron a facerse recipientes para conservar os alimentos durante máis tempo. Aparece tamén a cultura megalítica,  que son construccións de pedras chamadas megalitos,  que son tumbas  en donde se enterraban  aos membros dun grupo. Os dolmen e o menhir son exemplos de megalitos.

• Idade dos metáis: Esta estapa caracterízase polo uso de metáis para elaborar armas e outros instrumentos. O desarrollo da metalúrxia comezou co cobre,  co paso do tempo foi sustituído polo bronce e finalmente usaron o ferro. A agricultura e a gandería seguía sendo a súa principal actividade económica, pero co desarrollo de novas ferramentas tiñan máis tempo libre para dedicalo a outras cousas.  Comezou a haber una diferencia social, de xente que tiña máis posesións que outros, e construíronse templos, e palacios. Seguíronse usando monumentos megalíticos, para enterrar a os membros do grupo, pero ahora de maneira individual, e para separar uns territorios de outros.