San Sadurniño

San Sadurniño é un lugar pequeno, pero con moitos lugares que visitar. Para empezar, San Sadurniño é o lugar onde vivo dende que nacín, onde fun á escola e onde coñecín aos meus amigos. Aínda que moita xente se pregunte como podo vivir aquí, a resposta é moi sinxela, porque me gusta. 

Se nunca estivestedes alí, eu recomendaríavos que o visitarades. A continuación poderedes pinchar nun enlace para obter máis información.

San Sadurniño

Que é Galicia para min?

Pois ben, todos sabemos que Galicia é un lugar moi fermoso, no que podemos disfrutar das praias tan expectaculares e ademais, é un lugar idóneo para relaxarse, xa que gozamos de un amplo espazo natural.

Galicia é un lugar que moitas persoas desprezan, de feito, moita xente mira aos galegos por encima do hombro e deixannos como incultos porque pensan que falar galego ou vivir en Galicia non é prestixioso. Sin embargo, en Galicia hai moreas de cousas que nos fan importantes; temos a Catedral de Santiago de Compostela, onde miles de peregrinos visitan ao ano a cidade. En Galicia temos a sorte de contar con grandiosos escritores como Manuel Rivas por exemplo. Hai cienastas importantes como Xisela Franco, entre outras moitas.

Galica é o lugar idóneo para vivir, de feito, eu non me iria a vivir a outro sitio que non fora Galicia, a pesar de que a chuvia sempre se apodere do verán. É un lugar donde poido estar tranquila, sin a acumulación de persoas como en hai en Barcelona, Madrid e grandes superficies, aquí teño o meu espazo.

Claro está que hai cousas que non me gustan, o tempo por exemplo, porque o malo de Galicia non é que choiva en inverno, senón que tamén o faga no verán. Pero pese a todo eso, as cousas boas, compensan o malo. 

O uso dos teléfonoso móbiles

Hoxe en día damoslle moita importancia ás novas tecnoloxías, xa ninguén sae da casa sin un teléfono móbil, todo o mundo ten un ordenador na casa e saben o que é internet.

No ano 2003, 29.000 nenos e nenas de entre 5 e 14 anos usaban teléfono móvil, comparámolo co ano 2007 que a cantidade subiu a 59.000. No ano 2015 un 67% de menores dispoñen de teléfono móbil, a medida que pasan os anos vemos como a cantidade vai subindo  o que quere decir, que dentro de unhos anos o 100% dos menores vaian a dispoñer do uso dos teléfonos móbiles ao seu antoxo.

O que se está conseguindo e que os nenos medren rodeados das novas tecnoloxías, o que non é malo sempre e cando se use con moderación, pero a mayor parte dos nenos o que fan e pasarse as horas xogando cos seus teléfonos móbiles, e deixan de saír á rúa a xogar cos seus compañeiros ou deixan de estudar.

Chegará un momento no que deixemos de comunicarnos entre nós e soamente o faremos a través de un obxeto, nas familias cada vez é menor a comunicación, e entre os amigos tamén.

Se queremos que dentro de 20 anos, ou incluso menos, estemos rodeados de móbiles, e se acabe a comunicación, estamolo a conseguir, e é unha pena.

Realmente é necesario chegar a tal extremo? Está nas nosas mans cambiar a situación, aínda estamos a tempo.

Que pasará co galego?

A pregunta que todos nos estamos a facer. Que pasará en Galicia dentro de 30 anos?

Pois a resposta é ben sinxela, ninguén o sabe, todo o que se di son especulacións, pero nada que saibamos a ciencia certa.

Galicia conta con dous idiomas, o castelán e o propio de Galicia, o galego.

A decadencia do galego comezou coa imposición do castelán por parte dos Reis Católicos e durante tres séculos vive como unha lingua popular e despreciada polas clases altas. No século XIX aparece o Rexurdimento, e grazas a esto o galego comeza a tomar poder, aínda que tivo moitos contratempos para poder a ser un dioma falado por todos.

Segundo os datos que nos presenta o IGE,  no ano 2013 o 41% dos galegos de 5 a 14 anos saben falar o galego moito, sin embargo o 60% dos galegos maiores de 65 manifestan tamén que o saben falar moito. Este é un dato alarmante, xa que nos datos que nos presenta IGE vemos como hai unha gran pérdida do galego nos últimos anos. Esto débese a que os país deixanllelo de transmitir aos fillos e cada vez é menos a xente que o fala. O único que vamos chegar a conseguir é que o galego acabe por desaparecer, algo tráxico porque son moitos os anos que se leva loitando para que esto non suceda. A xente debe de concenciarse de que todo depende de nós, e que non costa nada falar o galego e ensinalo aos nosos descendetes xa que deste xeito gañaremos mais cultura, porque como se soe decir: “O saber non ocupa lugar”.

Crimen en Betanzos

Crimen en Chantada

A Miss España galeguista

Algúns de vós estaredesvos a preguntar quen foi Emilia Docet, pois ben, Emilia Docet foi unha galega un pouco peculiar. Emilia era descoñecida ata 1933 que foi elexida Miss España. Emilia tiña dezasete anos nese momento e con esa idade comezou a ser coñecida, algo que naquela época era difícil para unha muller. Tras  ser elexida Miss España implicouse co Partido Galeguista e levaba no peito unha insignia de ouro do Partido Galeguista, Emilia dicía que todas as mulleres deberían levala. A súa participación  en actos progaleguistas, e as súas entrevistas afirman que Emilia estivo vinculada con Partido Galeguistas aínda que agora algúns xornais digan o contrario.

Ao comenzo da Guerra Civil, Emilia Docet deixa todo o que ten que ver coa súa relación co galeguismo.

Emilia foi unha muller que loitou polas súas ideas e ante todo, unha gran defensora do galego.

Muller e productora, Chelo Loureiro, un gran exemplo

Vivimos nun lugar en donde non apreciamos as cousas boas que temos, como por exemplo o cine. Damoslle máis importancia ao de fora, vemos películas que nin son españolas e desta forma, o que facemos é empobrecer a nosa cultura. En Galicia hai unha gran cantidade de cineastas que non coñecemos pero non por iso menos importantes. Por outro lado, ás mulleres en xeral, non se lles da importancia neste ámbito, o 80% das películas están dirixidas ou procucidas por homes, ao igual que o guión, tamén escrito por homes. Como consecuencia disto, naceu CIMA, unha Asociación de mulleres cienastas e de medios audiovisuales, que pretende que se lle de á muller o seu lugar na cultura. Chelo Loureiro é a delegada de Cima en Galicia é productora especializada en cine de animación. Como productora puido levar a cabo series para tv, cortos e largometraxes que foron gañadores de diversos premios. Chelo Loureiro estivo nominada varias veces aos Goya, unha das veces cunha peza que está inspirada na ría ferrolá, “O xigante”.

“A tropa de trapo na selva do arco da vella” é outra das súas produccións candidata ao premio Platino á mellor película de animación.

Por iso hai que facer o posible para que mulleres como Chelo sexan igual de coñecidas que calquer outro productor de cine, porque aínda que sexa muller, ten a mesma importancia e pode facer igualmente o traballo. De feito, os seus méritos ten, xa que foi nominada catro veces aos Goya, e iso é porque é unha gran profesional.

A mancha negra en Galicia

O 13 de novembro do 2002 ocorre un suceso que marca a todos os españois. Un petroleiro cargado con 77 mil toneladas de fueloil avisa a salvamento marítimo porque estaba en peligro de afundirse debido a unha rotura na estrutura. Os mariñeiros aseguraron que o buque chocou contra un obxecto que provocou dita rotura. O gobernó decide remolcar a embarcación mar adentro para evitar que se romperá fronte á costa, pero seis días despois o petroleiro parte en dous e afúndese a 250 km de Fisterra.

Os vertidos cubriron kilómetros de costa española no Atlántico e Cantábrico chegando incluso ata Francia e Portugal, pero a zona que se viu máis afectada foi a de Galicia.

Tanto aves como peixes víronse afectados por este suceso, morrendo unha cantidade enorme destes seres. O sector pesqueiro viuse afectado por ísto tamén tendo que parar as súas actividades.

Miles de voluntarios non só de España, se non de toda Europa transladáronse ás zonas afectadas para axudar a limpeza de chapapote nas praias.

Existen tamén asociacións que colaboraron para disminuir os efectos do prestige, como ADEGA, FEG, ADENA, e a conocida asociación NUNCA MÁIS, creada co obxetivo de evitar a repetición de desastres ecolóxicos en Galicia, o castigo dos responsables e a reparación dos danos.

https://www.youtube.com/watch?v=ofJqBBIAQyQ

Revolta Irmandiña

A Revolta Irmandiña foi unha revolta social que tivo lugar en Galicia entre 1467 e 1469. Comenzou nunha situación de conflito social e político.

Durante o siglo XV os nobres galegos sometían á poboación a roubos, violacións, e ao cobro de impostos. Tiñan á xente atemorizada, os campesinos non salían da casa por temor ao que lles puidese pasar. Os nobres organizaban roubos e saqueos de colleitas.

Éste suceso tivo lugar polo feito de que Galicia desde 1230 fora un territorio independente do reino de Castela. En 1464 Enrique IV nombrou heredeiro a Alfonso, o seu hermanastro. Meses máis tarde, os nobres nombraron rey de Castela a Alfonso, provocando unha guerra entre os dous bandos. Os nobres inclináronse polo bando de Alfonso e o pobo sigue no bando de Enrique IV. Enrique aprobou a hermandade do reino de Galicia.

Os Irmandiños derribaron os castelos e torres que había en Galicia porque non querían pagar as rentas e aproveitar o vacío do poder xerado pola Guerra Civil en Castela para levantar un novo poder.

Os irmandiños formaron exércitos para cometer un bloqueo ou batalla e a nobreza viuse obligada a huir a Portugal, pero o fin da guerra civil animou a os nobles de ambos bandos a acabar coa hermandade popular. En 1469 tres exercitos entran en Galicia e despois de varias batallas venceron a os Irmandiños e mataron a os seus líderes.

Aínda que os Irmandiños foron vencidos, entre 1467 e 1469 conseguiron que no seu reino houbese xustiza.

https://www.youtube.com/watch?v=vnWCG_H6XI0

A heroína María Pita

María Pita é coñecida como a heroína da defensa da Coruña en 1589.

O 3 de maio de 1589 a cidade da Coruña era atacada polo pirata Francis Drake, a reina enviáraos en venganza polo ataque da Gran Armada. Drake contaba con 20.000 soldados, querían invadir Lisboa e arrebatarlle ao monarca español Portugal. 

Drake e a súa tropa pararon na Coruña, alí encontráronse coa sorpresa de que o pobo enteiro se levantara contra eles. Debido á explosión dunha mina que abreu unha brecha na muralla que defendía a cidade vella os ingleses conseguiron entrar. Cando un dos ingleses ía clavar a bandeira inglesa no alto da muralla, María Pita, arrodillada ante o cadáver do seu home, colleu a espada de éste, púxose de pe e dixo: “Quen teña honra, que me siga” e clavoulle a espada ao oficial. 

A causa da iniciativa que tomaron os Coruñeses e das baixas que supuxo este suceso para os ingleses, Drake veuse obligado a retirarse. Pola heroica acción de María Pita, Felipe II otorgoulle o cargo e sueldo vitalicico de alférez, privilegio que Felipe III prolongou para os seus heredeiros.

A rebelde Concepción Arenal

Ola! O meu nome é Concepción Arenal Fonte, nacín en Ferrol o 31 de enero de 1820. Son unha importante escritora española vinculada ao movemento feminista do século XIX. Son filla de Ángel Arenal Cuesta, un militar que sufriu represións pola súa ideoloxía liberal e por estar contra o réxime do absolutismo. A meu pai levárono preso sendo eu unha nena moi pequena, e nunha desas detencións meu pai enfermou e morreu, tendo eu tan só 9 anos. Este suceso foi algo que me marcou toda a miña vida e quizá por iso, son coñecida como unha muller rebelde.

Son unha muller que nalgún momento da miña vida me tiven que vestir de home para entrar á facultade, porque estaba vetada a entrada a mulleres, fíxeno contra a voluntade de miña nai, pero desta forma tiven a oportunidade de loitar contra o que se nos impoñía ás mulleres.

Grazas á firma do meu primeiro marido, puiden participar en concursos literarios, xa que eu como muller, non o podería facer, pero tempo despois de que o meu home morrera tiven que deixar de escribir no diario donde o facía, xa que se esixía a firma do meu home.

Uns anos máis tarde, o ministro de gobernación nomeoume visitadora da prisión de mulleres. Durante varios anos visitei as cárceres donde estaban mulleres alí ingresadas, son unha persoa que se compadece dos delincuentes, éste sentimento está relacionado coa morte de meu pai, xa que non puiden disfrutar del polo seu ingreso en prisión e a súa morte tan apresurada. Eu considero que meu pai foi encarcelado inxustamente e por iso, eu visito ás mulleres que están encarceladas, porque moitas están alí polas súas ideoloxías.

Hoxe, día 2 de enero de 1893 estou escribindo a miña historia, a miña vida, porque quizá dentro de moitos moitos anos encontredes éste borrador, donde quero deixar plasmado todo o que eu fixen e que ninguén se olvide da miña rebeldía. Rebeldía para intentar ter unha sociedade mellor, e para que as mulleres teñamos o mismo papel que os homes teñen. Espero e desexo que co paso dos anos, aínda que eu xa non estea presente, todos vós sigades loitando en contra de todas as inxustizas que se cometen e que vos sirva de exemplo o que eu fixen.